9 Μαρτίου – Η πραγματική μέρα της γυναίκας

Τα λουλούδια είναι στο βάζο και τα σοκολατάκια στο ψυγείο. Το παιδί είναι ταισμένο, αλλαγμένο, έχει παίξει με όλα τα παιχνίδια και με 2-3 τούφες από τα μαλλιά σου, και τώρα, μετά από ένα σύντομο χορευτικό 20 λεπτών με κούνημα και ηχητικά εφέ επιτέλους κοιμάται. Το φαγητό βράζει στο μάτι και η ηλεκτρική σε κοιτάει ύπουλα. Κοιτάς κλεφτά το βιβλίο στο ράφι, αλλά το σε προλαβαίνει το πιτ-πιτ του πλυντηρίου. Ο ίδιος ήχος που ξυπνάει τη μικρή. Κλεφτά προλαβαίνεις να δεις το πρόσωπο σου στο καθρέφτη. Χρόνια Πολλά σκέφτεσαι.

Διάλειμμα για φαγητό στη δουλειά, βουλιάζεις με τα μούτρα στον αρακά που σε σώζει από την καθημερινότητα του γλυκού χαμόγελου και των διαταγών. Κρατάς στο μυαλό σου λίστες από άχρηστες πληροφορίες που χρειάζεται το αφεντικό, ενώ έχεις μάθει να προβλέπεις τις ανάγκες του για καφέ καλύτερα από το Νοστραδάμο. Προσπαθείς να φας γρήγορα για να προλάβεις να φτιάξεις εκείνη την παρουσίαση που δείχνει πως τα 2 μεταπτυχιακά δεν ήταν άδικος κόπος. Μια φωνή σε διακόπτει. Όχι, όχι δεν πειράζει. Φυσικά και είναι εύκολο να βγάλεις μερικές φωτοτυπίες.

Κατεβαίνεις ένα-ένα τα σκαλιά. Το καρότσι , αν και άδειο φαίνεται να ζυγίζει έναν τόνο. Θα πας στη μακρινή λαϊκή, γιατί τέτοια ώρα οι τιμές είναι καλύτερες. Σιγά -σιγά. Όλα τα κάνεις σιγά σιγά πια. Κουβαλάς το εύθραυστο σώμα σαν πολύτιμο σερβίτσιο. Δεν έμεινε και τίποτα άλλο. Τα είχες δώσει όλα στη Τέχνη. Και αυτή σε αντάμειψε με έναν πλούτο τεράστιο. Όχι σε νομίσματα. Ούτε σε σπίτια. Ούτε σε συντρόφους και παιδιά. Ζει μέσα σου και καμιά φορά προβάλλεται στα πρόσωπα αυτών που παρακολουθούν κινηματογράφο. Ένα βηματάκι τη φορά, και σχεδόν φτάνεις στη γωνία. Δάκρια έρχονται να στα μάτια σου. Ξέχασες το πορτοφόλι.

Τρέχεις να προλάβεις όλη μέρα. Δεν έχεις φάει, δεν έχεις κάτσει. Ατελείωτη σειρά ασθενών παρελαύνουν μπροστά σου. Για όλους ένα χαμόγελο, ένα καλό λόγο. Η βάρδια σχεδόν τελειώνει. Ακούς τον συναγερμό, τρέχεις. Πανικός γύρω από το κρεβάτι, πέφτεις χωρίς να το σκεφτείς επάνω στο στήθος που σταμάτησε να ανεβοκατεβαίνει και αρχίζεις να πιέζεις. 30 μαλάξεις, 2 αναπνοές. 30 μαλάξεις, 2 αναπνοές. Παίρνει μια ανάσα. Μεταφέρεις χαρτιά, αλλάζεις σωληνάκια, κάνεις ενέσεις. Ένα χέρι σε σταματάει. Φτάνει, πήγαινε σπίτι. Μπαίνεις στο αμάξι και γκαζώνεις. Ανεβαίνεις 2-2 τα σκαλιά και ανοίγεις την πόρτα κοντανασαίνοντας. Όχι, δεν πρόλαβες. Ναι, κοιμάται ήδη. Ξαπλώνεις στο πάτωμα του παιδικού δωματίου και χαζεύεις το μικρό χέρι που σφίγγει το πάπλωμα.

Όλοι ευχήθηκαν χτες, παιδιά, ανήψια, ο σύζυγος με ένα κάπως βεβιασμένο χαμόγελο. Σήμερα είναι μια καινούρια μέρα. Φτάνει που είναι άλλη μια. Φτάνει που το φως μπαίνει από το παράθυρο. Που ακούς το θόρυβο από το δρόμο. Που ανασαίνεις. Δεν πειράζει που δεν έχεις μαλλιά να χτενίσεις σήμερα ή που δεν θα φορέσεις τα καλά σου. Η πυτζαμούλα έχει γίνει πια δεύτερο σώμα. Τα αποτελέσματα της βιοψίας θα έρθουν σήμερα. Ένα χαρτί που θα αποφασίζει αν ζεις η πεθαίνεις, κωδικοποιημένα για να μην καταλαβαίνεις, σε στάδια, και βαθμούς και μεταστάσεις. Αλλά δεν έχει σημασία. Γιατί μέχρι να έρθουν, μέχρι να χρειαστεί να μιλήσεις με τον γερο-γιατρό, εσύ θα ακούς τη φασαρία απ’ έξω και θα χαζεύεις το παιχνίδια της σκιας στο χέρι σου. Γιατί είσαι ακόμα εδώ.

Σε όλες τις γυναίκες του κόσμου, όπως ορίζονται οι ίδιες, ευτυχισμένη 9η Μαρτίου, 10η Απριλίου και όλες οι υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Σας αγαπάμε. Είστε ηρωίδες. Κάθε μέρα.

 

 

hand20holding20120preview

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s