Δεν υπάρχουν δύσκολα παιδιά…μόνο αγαπημένα!

Αποτέλεσμα εικόνας για not sleepy babyΚαταλήγω εδώ με κακάο και κουβερτούλα για να ξεπεράσω το τραύμα του να προσπαθήσω να βάλω τον μικρό σε “πρόγραμμα” για πολλοστή φορά. Έχω αποτύχει για πολλοστή φορά. Όχι, δεν θέλει να κοιμηθεί από νωρίς, στην κούνια του, με τον υπνόσακό του, για πολλή ώρα. Θέλει να μιλάμε, να γκρινιάζει, να τρώει, να ξανατρώει, να αποκοιμιέται ενώ τρώει χωρίς να ρευτεί, να ξυπνάει μετά από 10 λεπτά για να ρευτεί (σοβαρά τώρα;), να μην θέλει να ξανακοιμηθεί και εγώ να πιάνω το κεφάλι μου γιατί πάλι πήγε 11 και ΔΕΝ ΝΥΣΤΑΖΕΙ. Εδώ θα έρθει μια σειρά από ειδικούς να μου πουν οτι δεν έχω μέθοδο, δεν έχω ρουτίνα, δεν τον έχω εκπαιδεύσει, έχει πάρει πολύ αέρα.Ενημερωτικά, έχω εφαρμόσει με ιερή ακρίβεια ό,τι συνίσταται για να αποκοιμηθεί ένα μωρό πιο έυκολα, εκτός από το να το αφήσω να κλαίει μέχρι τελικής εξαντλήσεως.

Και να ψάχνω να βρω την αιτία… είναι αέρια; κοιμήθηκε πολύ; λίγο; πεινάει; είναι κρυωμένος; βγάζει δόντια; βγάζει Αριθμό Δελτίου ταυτότητας και ΑΦΜ; Μα επιτέλους, γιατί δεν είναι ήσυχο σαν τα άλλα μωράκια, που κοιμούνται στην αγκαλιά οποιουδήποτε;;;;;

Η απάντηση στο διαδίκτυο είναι άμεση. Είναι “δύσκολο” παιδί. Είναι ζωηρός. Είναι ανήσυχος. Προσαρμόζεται δύσκολα. Είναι “υψηλών αναγκών”( σαν να λέμε καίει πολύ και δε συμφέρει, πάρε ντίζελ). Δεν υπάρχει πράγμα που να τρέμω περισσότερο από το να βάλω ταμπέλα στο παιδί μου. Γιατί καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα. Το “δύσκολο” σημαίνει όχι σαν τα άλλα. Σημαίνει οτι δεν πληρεί τις προσδοκίες μας. Αν από βρέφος αποφασίσω οτι έχω προσδοκίες και οτι πρέπει να τις τηρεί, αλλιώς είναι δύσκολος, τότε όταν θα πάει 20 και θέλει να γίνει μποέμ καλλιτέχνης στην underground σκηνή της Μαδαγασκάρης τι θα πω;

Βασικά μπορεί να σιχαίνεται με πάθος το πρόγραμμα όπως έκανε και η μανούλα του όσο θυμάται τον εαυτό της. Βασικά μπορεί να μην τον νοιάζει τι συνιστούν οι ειδικοί. Γιατί έχει ήδη προσωπικότητα. Διάολε, είναι τόσο δύσκολο να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου συνέχεια οτι έχεις να κάνεις με έναν άνθρωπο, έναν ολόκληρο άνθρωπο δίπλα σου, με τα χούγια του και τους ρυθμούς του. Είναι τόσο δύσκολο να βρεις τη σωστή ισορροπία για να ενταχθεί ομαλά σε αυτή τη ζωή και να σεβαστείς την ιδιοτροπία του. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΔΙΝΟΥΝ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ;;;;

Προς το παρόν πάντως θα ρισκάρω. Θα ρισκάρω να τον κάνω απροσάρμοστο ρεμάλι, δίνοντας του όλη την αγάπη του κόσμου, αφήνοντας τον να με τρελαίνει με τα ξυπνήματα του, τις ταρζανιές του, το τρολάρισμα των προσπαθειών μου για να μπει σε μια τάξη και την γκρίνια γιατί πεινάει-πάλι-. Θα παλεύω να αποδεχτώ την προσωπικότητάρα του (ε δεν ειναι και λίγη) και να βρουμε ένα τρόπο να την εντάξουμε στο φάμιλι. Και δεν θα τον πω δύσκολο, ή ανήσυχο. Γιατί δεν είναι οτι βγαίνει και σε έυκολη έκδοση και ξεκίνησα με την λάθος πίστα. Είναι οτι είναι το πιο υπέροχο *περήφανη μανούλα* πλασματάκι στον κόσμο με την μεγαλύτερη ψυχάρα, και δεν βλέπει την ώρα να τη μοιραστεί με το κόσμο, πράγμα που δεν μπαίνει σε κανένα πρόγραμμα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s